تاریخچه یرج پیزا

برج

معرفی برج کج پیزا ایتالیا

یکی از برج های معروف و عجیب جهان , در ایتالیا واقع است . نام این برج پیزا است که همه روزه تماشاگران بسیاری را به سوی کشور ایتالیا جذب می کند .

پیزا؛ جالبترین و قدیمی‌ترین برج جهان با ۸۵ متر طول و ۱۴۵۰۰ تن وزن در دوره رنسانس در شهر پیزا در ایالت توسکنی کشور ایتالیا در طول ۱۷۶ سال ساخته شد.

هدف ازساخت این برج، استقرار یک ساعت بزرگ بر بالای آن بود اما این بنا مدتی بعد از احداث انحراف یافت و اکنون به همان صورت باقیست. برج پیزا ۵۵ متر ارتفاع دارد و هر سال برمیزان انحراف آن افزوده می‌شود.

برج کج پیزای ایتالیا با وجودی که تنها برج کج جهان نیست، ولی مشهورترین آن در کل جهان می‌باشد. این برج هر سال ۲٫۵ سانتیمتر به سمت زمین کج می‌شود و احتمال می‌رود تا ۸۰ سال دیگر سقوط کند.

طبقه اشراف برای رقابت با یکدیگر مشهورترین هنرمندان و معماران را مأمور ساختن شاهکاری معماری می‌کردند. در قرن دوازدهم، اهالی شهر پیزا تصمیم گرفتند کلیسای آنها برجی داشته باشد که برج سینت مارک را تحت تأثیر قرار دهد.

پس از آن که پایه‌های بنا حفر شد، معماری کارآزموده به نام بونامو که مسئول ساختمان این برج بود، نخستین سنگ آن را در سال ۱۱۷۴ میلادی بنا نهاد. اما پیش از آنکه ارتفاع برج به ۱۲ متر برشد، مشخص شد که برج به میزان زیادی منحرف شده است.

در سال ۱۲۳۴ از معمار دیگری به نام بناناتو خواسته شد تا ساختمان برج را تمام کند. او چهارمین سقف بنا را به پایان رساند و آن را نیمه تمام گذارد.

سپس معمار دیگری رشته کار را بدست گرفت و طبقات پنجم و ششم را تمام کرد، اما پایه اصلی همچنان منحرف می‌شد. تقریبا یک قرن بعد، معماری به نامپیزانو ساختمان آخرین بالکن را به پایان رساند و ناقوس برج را در نزدیک مرکز ثقل نصب کرد.

معرفی برج کج پیزا ایتالیا

در گذشته تصور می‌شد که کجی برج پیزا بخشی از طرح اولیه آن بوده است ولی امروزه دانشمندان ثابت کردند که این مساله صحت ندارد. ساخت این برج به صورت عمودی طراحی شده بود ولی در طول ساخت آن به تدریج کج شد.

این برج به دلیل کجی و زیبایی خاصی که دارد از سال ۱۱۷۴ تاکنون همیشه کانون توجه همگان بوده است. در طول ساخت این برج تلاش‌های زیادی انجام گرفت تا با بکارگیری مصالح ساختمانی خاص جلوی کج شدن آن گرفته شود.

بعدها ستون‌ها و دیگر بخش‌های تخریب شده برج بیشتر از یک بار جایگزین شدند و امروزه زیرساخت‌های جدیدی برای کم کردن میزان کج شدن برج و افزایش طول عمر آن به کار گرفته می‌شود.

برج کج پیزا با ۸۶۳/۵۵ متر ارتفاع در ۸ طبقه ساخته شده است. قطر بیرونی این بنا ۴۸۴/۱۵ متر و قطر داخلی ۳۶۸/۷ متر است. ضخامت دیوارهای پایه آن ۰۸/۴ متر است و وزن آن حدود ۵۰۰/۱۴ تن برآورد می‌شود.

جهت شیب این برج در فاصله سال‌های ۱۱۷۴ تا ۱۲۵۰ به سمت شمال و از سال ۱۲۷۲ تا سال ۱۹۹۷ به سمت جنوب متمایل بوده است تا سال ۱۹۹۷، این برج ۲/۵ متر نسبت به سطح افق کج شده است.ناقوس این برج ۵/۳ تن وزن دارد. این برج در پشت کلیسای بزرگ شهر پیزا واقع شده است و ساخت این برج در سه مرحله انجام گرفته است.

ساخت اولین طبقه این برج ناقوس که سنگ‌های مرمر سفیدرنگ در آن به کار رفته است از نهم آگوست ۱۱۷۴ دوران پیروزی‌های نظامی و خوشبختی شروع شد. اولین طبقه این برج از ستون‌هایی که به صورت دایره‌وار در کنار هم قرار گرفته بودند، تشکیل شده بود که در جهت مقابل تاق‌های بی‌روزنه خم شده بودند.

بعد از اینکه طبقه سوم این برج در سال ۱۱۷۸ ساخته شد به دلیل اینکه ۳ متر در کارهای زیرساختی آن اشتباه شده بود، برج کج شد. البته طرح این برج از آغاز نقص داشت.

معرفی برج کج پیزا ایتالیا

با درگیر شدن بیزانس در جنگ با جنوا، لوکا و فلورانس ادامه ساخت این برج به مدت ۱۰۰ سال با تعلیق رو به رو شد. در سال ۱۱۹۸ چند ساعت به طور موقت روی این بنای ناتمام نصب شد.در سال ۱۲۷۲ ساخت این بنا توسط معماری به نام «جیوانی‌دی‌سیمونه» از سر گرفته شد.

۴ طبقه بدین ترتیب ساخته شد. مجددا در سال ۱۲۸۴ با شکست بیزانس در جنگ ساخت بنا متوقف شد.در سال ۱۳۷۲ آخرین طبقه آن که محل قرار گرفتن ناقوس بود توسط توماسودی آندرا پیزانو ساخته شد و ناقوس در محل خود قرار گرفت.

وی در تلفیق عناصر گوتیک به کار گرفته شده در جایگاه ناقوس با سبک رومانسک (معماری اروپایی قرن‌های یازدهم و دوازدهم که به تقلید از معماری رومی دارای تاق‌های ضربی و دیوارهای ضخیم بود) برج موفق عمل کرد.

در بالاترین نقطه این برج ۷ ناقوس وجود دارد که هر کدام یکی از نوت‌های موسیقی را دارد و بزرگ‌ترین آنها در سال ۱۶۵۵ نصب شده است.در سال ۱۸۳۸ معماری به نام الساندرو دلا گرادسکا گذرگاهی در اطراف این برج حفر کرد که این امر موجب افزایش کج شدن این برج شد.

بنبتو موسولینی دستور داد تا این برج را به حالت عمودی برگردانند به همین خاطر درپای آن بتون ریخته شد که این امر منجر به فرو رفتن برج در سطح زمین شد. در طول جنگ جهانی دوم ارتش آمریکا دستور تخریب تمامی برج‌های ایتالیا را داد که برج پیزا در دقیقه آخر از این خطر در امان ماند.

در ۲۷ فوریه ۱۹۶۴ دولت ایتالیا برای جلوگیری از سقوط این برج درخواست کمک کرد. یک گروه از مهندسان، ریاضیدانان و تاریخدانان در جزایر آزور گرد هم آمدند تا راه‌های پا بر جا نگه داشتن و استحکام برج را بررسی کنند.

بعد از دو دهه کار و فعالیت روی این پروژه، برج در ژانویه ۱۹۹۰ به روی عموم بسته شد. در طول این مدت ناقوس‌های برج برای کم شدن از وزن‌شان از محل خودجا‌به‌جا شدند.

روش‌های بسیاری برای پا بر جا نگه‌داشتن برج پیشنهاد شده که از آن جمله می‌توان به استفاده از وزنه‌های ۸۰۰ تنی سربی درپای آن اشاره کرد. راه‌حل نهایی برای پیشگیری از کج شدن بیشتر برج انتقال ۳۸ متر مکعب از سطح بر آمده زیر آن بود. طبق آخرین اطلاعات این برج تا ۳۰۰ سال دیگر پا بر جا خواهد بود.

بر طبق یک افسانه گالیلئو گالیله که خودش نیز یک پیزایی بود، آزمایشاتش در مورد سقوط آزاد را نیز در بالای این برج انجام داد. این برج به این ترتیب، به نشان اصلی شهر پیزا تبدیل شد و سال ۱۹۸۷ نیز توسط یونسکو به میراث فرهنگی پیوست.

معرفی برج کج پیزا ایتالیا

از ۷ ژانویه سال ۱۹۹۰ بازدید از این برج توسط توریستان ممنوع شد. چون خطر ریزش آن افزایش پیدا کرده بود. پس از ۱۲ سال و کمی راست‌سازی برج از ۱۵ دسامبر ۲۰۰۱، دیدار از این برج ۱۴،۵۰۰ تُنی مجدداً توسط بازدید‌کنندگان آزاد شد.

مهندسان و دانشمندان اعلام کردند دیگر خطر سقوط، برج کج پیزا را تهدید نمی‌کند، چرا که کمیته حفظ این بنا نام گزارش ۱۰۰۰ صفحه‌ای‌اش را که تمامی تلاش‌های حفظ این بنا در آن ذکر شده «برج ترمیم شد» گذاشته است.

این افراد معتقد هستند خمیدگی این بنای دوران قرون وسطی به حالت ایستا درآمده است. هرچند این برج هرگز به حالت صاف درنخواهد آمد و دلیلش هم از بین رفتن جاذبه توریستی آن است اما دو دهه کار و تلاش کمیته حافظت از برج کج بالاخره معمای ۸۰۰ ساله تمایل این میراث فرهنگی جهانی به سمت شمال را حل کرد.

طبق گزارشی که در تلگراف به چاپ رسید «جان برلند»، پرفرسور۷۲ ساله بریتانیایی مهندسی خاک ثابت کرده که دلیل ناپایداری این برج سفره آب زیرزمینی متحرکی زیر سطح نرم پایه ۲۰۰ متر مربعی این برج است.

با توجه به این مسئله این پرفسور به همراه گروه حفظ و مرمت آثار باستانی‌اش بودجه‌ای بالغ بر ۳۹ میلیون دلار را صرف پیدا کردن راهی ابداعی برای جلوگیری از سقوط این برج کردند.

این گروه از سال ۱۹۹۰ مشغول به کار شدند اما چندبار احتمالات اشتباه آنها را به بیراهه منتهی کرد. در سال ۱۹۹۲ این گروه با استفاده از تاندون‌های فولادی سعی کردند برج پیزا را ثابت نگه دارند، در سال ۱۹۹۳ شمش‌هایی از جنس سرب و بست‌های تنومند نیز به این تاندون‌ها اضافه کردند که این مسئله موجب نارضایتی مردم شد.

بالاخره در سال ۱۹۹۵ برلند کمی به راه حل مسئله نزدیک شد. او متوجه شد جیمز تروبشاو، مهندس دوران ویکتوریا در سال ۱۸۳۲ برای برطرف کردن خمیدگی برج کلیسای سینت چاد از نقره استفاده کرده است.

عکس های برج پیزا,عکس های جدید برج پیزا در ایتالیا,برج پیزا ایتالیا در برج پیزا ۳۰۰ پله نصب شده‌است و ضخامت پی‌های برج در حدود ۵ متر است.او ترکیبی شامل نقره را در سمت شمالی برج جاسازی کرد، درست در جهت مقابل زاویه خمیدگی، این مسئله موجب شد تا جاذبه در سمت مخالف خمیدگی سنگینی و از خم شدن بیشتر برج جلوگیری کند.

این شیوه همچنین در برابر حرکت سفره آب زیرزمینی نیز ساختمان را پایدار و ثابت نگه می‌دارد.هنگامی که تنها ساخت ۳ طبقه پایینی برج به پایان رسیده بود و پیش از آنکه ارتفاع برج به ۱۲ متر برسد، این برج خمیدگی خودش را نشان داد. از آن زمان تا کنون انحراف و خمیدگی برج ادامه دارد.

انفجار بیش از یک هزار بمب در جنگ جهانی دوم در این شهر و وقوع حدود ۱۰۰ زلزله خفیف و شدید در این منطقه، نتوانسته است برج کج را به زمین بیندازد.

آداب و رسوم مردم ایتالیا

مردم ایتالیا

آشنایی با فرهنگ و آداب و رسوم مردم ایتالیا

اختصاصی بیست ستون:

هر کشوری رسوم اجتماعی خاص خود را دارد و این مسئله در مورد ایتالیایی‌ها نیز صادق است. اگر به‌عنوان یک گردشگر برای اولین بار به این کشور زیبا قدم می‌گذارید، احتمالاً بی‌اطلاعی از رسوم اجتماعی و سنت‌های کشور میزبان و رفتار توهین‌آمیز ناخواسته، نادیده گرفته می‌شود ولی ممکن است آخرین بازدید شما از این کشور باشد.

در حقیقت فرهنگ و رسوم اجتماعی مردم ایتالیا بسیار رسمی‌تر از آن چیزی است که اکثر بازدیدکنندگان‌ تصور می‌کنند و دانستن نکاتی در مورد رسوم اجتماعی این کشور به‌خصوص برای تازه‌واردها می‌تواند از هرگونه رفتار توهین‌آمیز جلوگیری کند.

اولین ملاقات با یک ایتالیایی
وقتی برای اولین بار با یک شهروند ایتالیایی ملاقات می‌کنید، مناسب‌ترین برخورد، گفتن عبارت بون جورنو (روز خوش) و دست دادن است. کلمه‌ی چاو (سلام) فقط توسط دوستان صمیمی و جوانان استفاده می‌شود و به کار بردن از آن توسط یک غربیه‌ی خارجی، مؤدبانه نیست مگر اینکه طرف مقابل شما از این کلمه استفاده کند. بوسیدن دست زن‌های غریبه در برخورد اول نیز یکی از رسوم اجتماعی ایتالیایی‌ها است البته امروزه دیگر زیاد شاهد این کار نیستیم.

وقتی در یک مناسبت رسمی به کسی معرفی می‌شوید، بهتر است بگویید: مولتو لیِتو (از ملاقات شما خوشحالم). در هنگان خداحافظی نیز فشردن دست، مؤدبانه محسوب می‌شود. گفتن بوناسرا (روز خوش یا عصربه‌خیر) در هنگام ورود به مغازه‌های کوچک، اتاق انتظار و یا آسانسور و آری وردرچی (روز خوش یا خدانگه‌دار) در هنگام خروج مرسوم و پسندیده است. (اگر در این مکان‌ها فقط با یک نفر روبرو شدید در هنگام خروج باید بگویید آری ودرلا). دوستان صمیمی در این موقعیت‌ها نیز از کلمه‌ی چاو استفاده می‌کنند.

پس از ساعت ۱ بعدازظهر بون جورنو در گفتگوها جای خود را به بوناسرا می‌دهد البته همیشه انتظار گرفتن پاسخ با همین کلمات را نداشته باشید. اصطلاح مرسوم در هنگام رفتن به رختخواب و یا ترک یک خانه بعد از غروب خورشید بونا نوته (شب‌به‌خیر) است.

معمولاً در هنگام نام بردن و یا نوشتن نامه به اشخاص دیگر از عناوین رسمی استفاده می‌شود به‌خصوص اگر این شخص از شما بزرگ‌تر باشد. عنوان رسمی برای افرادی که دارای تحصیلات عالی هستند دوتتوره (دکتر) و یا دوتتورسا (خانم دکتر) است. کارمندان معمولاً به روسای خود به همراه عنوان دیره توره (مدیر) یا پرزیدنته (رئیس) اشاره می‌کنند. نام افرادی که سمت حرفه‌ای مشخصی دارند معمولاً به همراه عنوان رسمی آن‌ها برده می‌شود مثلاً پروفسوره (استاد)، دوتتوره (دکتر)، اینجینیاره (مهندس)، آووکاتو (وکیل) و آرکیتِتو (معمار).

اگر از عنوان رسمی کسی اطلاع ندارید، بسته به جنسیت می‌توانید به نام او به همراه القاب سینیوره (آقا)، سینیورا (خانم) و یا سنیورینا (خانم جوان) اشاره‌کرده و یا در نامه بنویسید. البته در حال حاضر برای خانم‌ها فقط از کلمه‌ی سینیورا استفاده می‌شود.

بوسیدن در رسوم اجتماعی‌ ایتالیایی‌ها
در ایتالیا معمولاً دوستان صمیمی و خویشاوندان در هنگام ملاقات، گونه‌ی یکدیگر را می‌بوسند. خانم‌های ایتالیایی برای اجرای این رسم گونه‌ی خود را به‌صورت مخاطب نزدیک می‌کنند. زنان و مردان فقط گونه‌های یکدیگر را می‌بوسند و بوسیدن اجزای دیگر صورت جنس مخالف در هنگام ملاقات دوستانه توهین‌آمیز است. البته این کار یک بوسه‌ی واقعی نیست و بیشتر یک تماس جزئی همراه با صدای خاص بوسیدن است.

معمولاً این کار دو بار انجام‌شده و با بوسیدن گونه‌ی راست آغاز می‌شود. علاوه بر این مرسوم است مردان ایتالیایی در ملاقات با دوستان صمیمی و خویشاوندان نزدیک (مرد) خود، آن‌ها را در آغوش بگیرند.

لِی (شما) و توو (تو)

اگر با یک ایتالیایی سالخورده صحبت می‌کنید، بهتر است از ضمیر رسمی (لِی) استفاده کنید. خطاب قرار دادن افراد بزرگ‌تر با ضمیر (توو) و یا نام کوچک مؤدبانه نیست مگر اینکه مخاطبتان از شما بخواهد. البته معمولاً ایتالیایی‌های بزرگ‌تر و یا ارشدتر در سلسله‌مراتب اداری، در ابتدای صحبت از شما می‌خواهند که آن‌ها را با ضمیر صمیمانه‌ی (توو) و یا اسم کوچک خطاب کنید.

به‌طورکلی در دستور زبان ایتالیایی ضمیر (توو) فقط برای خدا، بچه‌ها و حیوانات استفاده می‌شود و کاربرد دیگری ندارد. ولی در زبان محاوره‌های و غیررسمی معمولاً جوان‌ترها برای صحبت با همکارانشان از این کلمه استفاده می‌کنند. در مکالمه با فروشندگان، پیشخدمت‌ها، دستیاران اداری و دفتردارهای مقامات رسمی، کسانی که با شما رابطه شغلی دارند، کارمندان بانک و مأموران پلیس استفاده از ضمیر (لِی) مرسوم است.

آداب مهمانی رفتن

آداب و رسوم مردم ایتالیا

اگر در ایتالیا به یک مهمانی خانوادگی دعوت شدید، بهتر است هدیه‌ای کوچک مثل گل، شیرینی و یا شکلات برای میزبان ببرید. به همراه بردن خوراکی یا نوشیدنی غیر ایتالیایی به‌عنوان هدیه مرسوم و پسندیده نیست مگر اینکه مورد خیلی خاص و گران‌بهایی باشد مانند یک نوشیدنی کمیاب و قدیمی اسکاتلندی. بعضی‌ها معتقدند که هدیه دادن شراب به میزبان اصلاً خوشایند نیست البته این مسئله کاملاً به میزبان و میزان صمیمیتش با شما بستگی دارد.

هدیه دادن گل کمی پیچیده است و هر گلی مفهوم خاصی را منتقل می‌کند. به‌عنوان‌مثال گل داوودی فقط برای سوگواری و ابراز همدردی در مراسم تدفین استفاده می‌شود. به همین دلیل قبل از انتخاب گل بهتر است با یک گل‌فروش باتجربه مشورت کنید. فرستادن یک یادداشت تشکر کوتاه و یا یک دسته‌گل در روز بعد از مهمانی به‌عنوان قدردانی از زحمات میزبان نیز در ایتالیا مرسوم است.

ایتالیایی‌ها صرف غذا را با جمله‌ی بُن اپِتیتو (اشتهای خوبی داشته باشید) آغاز می‌کنند. اگر یک لیوان نوشیدنی به شما تعارف کردند، صبر کنید تا میزبان با گفتن کلمه‌ی سالوته (برکت و سلامتی) نوشیدن را آغاز کند و وقتی دیگر نوشیدنی به شما تعارف نشد دیگر وقت رفتن به خانه است. البته زیاده‌روی در باده‌پیمایی نیز اصلاً پسندیده نیست و ممکن است باعث شود دیگر به آن خانه دعوت نشوید. در ایتالیا نوعی دیگر از مهمانی شبانه مرسوم است که دوپو چینا (بعد از شام) نام دارد و از ساعت ۹٫۳۰ شب با صرف دسر و نوشیدنی برگزار می‌شود.

آداب لباس پوشیدن در ایتالیا

 

آداب و رسوم مردم ایتالیا

لباس‌های ایتالیایی زیبا هستند و در طراحی آن‌ها، ذوق و سلیقه‌ی ذاتی و تمایل به تجمل و خوش‌پوشی ایتالیایی‌ها به چشم می‌خورد. در ایتالیا، پوشیدن لباس مناسب و زیبا اهمیت زیادی دارد و با اصطلاحات بلا پرزنتزا (خوش‌ظاهر) یا بلا فیگوورا (خوش‌قیافه) مورد تحسین قرار می‌گیرد. مردم ایتالیا فطرتاً خوب لباس می‌پوشند و برخلاف بیشتر ساکنان اروپای شمالی یا آمریکای شمالی دوست دارند که با لباس‌های رسمی‌تر در انظار عمومی ظاهر شوند.

باوجوداینکه این مردم حتی‌الامکان از پوشیدن شلوارک و لباس‌های راحت اسپرت در بیرون از خانه خودداری می‌کنند ولی با کت‌شلوارهای رسمی یقه ساتن و لباس‌های شب تجملی نیز در خیابان دیده نمی‌شوند. درواقع برای ایتالیایی‌ها تناسب لباس با موقعیت و شرایط به‌اندازه‌ی کیفیت، دوخت و ظاهر آن اهمیت دارد و ظاهر شدن گردشگرها با لباس شنا و دمپایی راحتی در خیابان بسیار توهین‌آمیز و ناپسند محسوب می‌شود. در ضمن ایتالیایی‌ها برای پوشیدن شلوار جین نیز موقعیت‌های خاصی قائل هستند و هرگز یک ایتالیایی را با شلوار جین در کلیسا یا رستوران‌های لوکس نمی‌بینید.

اصطلاح بلا فیگوورا فقط برای تحسین ظاهر زیبا به کار نمی‌رود و برای رفتار و گفتار نیک نیز کاربرد دارد. ایتالیایی‌ها بسیار علاقه‌مند هستند که همزمان با موردتوجه بودن به خاطر لباس‌های زیبا، همه جزییات را در تحت کنترل داشته باشند و هیچ‌گونه بی‌اعتنایی و بی‌احترامی به اطرافیان نشان دهند. در مقابل کوچک‌ترین بی‌احترامی و تمسخر را نیز تحمل نمی‌کنند و در رفتار با آن‌ها باید کاملاً به جزییات اخلاقی توجه داشت.

سایر رسوم اجتماعی
در مکالمه‌های تلفنی بهتر است ابتدا خودتان را معرفی کنید. باوجوداینکه خواب نیمروز دیگر معمول نیست ولی هنوز بعضی‌ها ممکن است یک پیزولینو (چرت کوتاه) داشته باشند به همین دلیل بین ساعت‌های ۲ تا ۴٫۵ عصر، تماس تلفنی مؤدبانه به شمار نمی‌آید و اگر مجبور به این کار شدید یک عذرخواهی مختصر می‌تواند رنجش مخاطب را برطرف کند.

اگر با ایتالیایی‌ها قرار ملاقات کاری دارید علیرغم اینکه آن‌ها معمولاً دیر سر قرار حاضر می‌شوند ولی از شما انتظار دارند که وقت‌شناس باشید و اگر بیشتر از ۵ دقیقه تأخیر داشتید عذرخواهی تلفنی کار عاقلانه‌ای است. در ضمن آن‌ها علاقه زیادی به ردوبدل کردن کارت ویزیت در مناسبت‌های مختلف تفریحی یا شغلی دارند.